یاس پنج پر

باز هم سفر !

yas5par — Fri, 04 Jul 2008 07:29:18 GMT

بعضی وقتا آدم یه کاری میکنه که بلابه نسبت شما مثل خر لنگ تو گل وا میمونه !

احمد با اصرار و خواهش بینهایت یکی از دوستاش ، تو ایام جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و اوضاع هرج و مرج شده ی ناشی از جنگ ، بصورت قاچاقی از طریق مرز آبی و با قایق تند رو قصد سفر به کشور کویت رو کرد ! که تعریفها شنیده بود ، شنیدنی !

گلاب به روتان ، از بالا آوردن های متناوب و سر گیجه های سرسام آور ، اضطراب ، ترس و دلهره های این سفر چیزی نگیم ، بهتره !

هوا تاریک شده بود که احمد و دوستش به همراه چن نفر بخت برگشته ی دیگه در انبوه نیزار باتلاق مانندی از قایق پیاده شده و بنا به توصیه قاچاچی مذکور ، تا قبل از روشن شدن هوا بایستی با تموم قوا بطرف چراغهای روشنی که از دور سُو سُو میزدند ، بدوند که در غیر اینصورت به دست شُرطه های افتاده و بعد خواهند فهمید که ورود بدون مجوز به یک کشور ( چن من کره داره ) !؟

تو هوای گرگ و میش صبح بود که نفس هایشان بُریده ، پاهایشان مثل متکا باد کرده و خون از کف پایشان جاری شده بود که خودشون رو در حومه شهری دیدن که گویا بندر احمدی بود ! احمد از اینکه وارد شهر خودش میشد نه تنها درد ها و آلام خودش رو فراموش کرده ، بلکه خیلی هم مشعوف شده بود . چشمش به برج و باروی شهر که افتاد گفت : السلام علیک ایها المدینه احمد ! هله و مرحبا بکم !!

در کنار نهر کوچک آبی ، دست و روی خودشان را شُسته و صفایی دادن . خودشون را آراسته و مرتب کرده و وارد شهر شدن ! همه چیز برایشان دیدنی و قابل توجه و عجیب غریب بود ، اما از ترس گیر افتادن به دست شُرطه ها وحشت داشتند و مرتب پشت سر خودشون رو نگاه میکردن که در صورت بروز مشکل فلنگ رو ببندند که احمد از مسافرت و سفر ، اونم از نوع خارجش ، خیری ندیده بود !

پشت ویترین یکی از مغازه ها در حال دید زدن به اجناس و قیمت ها بودن که احساس کردن دو تا پلیس در نزدیکی اونا ایستاده و با شک و تردید نگاهشان کرده و در موردشون دارن حرف میزنن ! شصتشان خبر دار شد که اوضاع چپراندر قیچی است !

آهسته و بصورت عادی شروع کردن به رفتن به طرف انتهای خیابون ، هر لحظه قدمهایشان رو تند تر ور داشته تا فاصله رو با پلیس بیشتر و بیشتر کنن . شرطه ها هم که متوجه شده بودن که احمد و دوستش مشکوک میزنن با سرعت بیشتری به تعقیب اونا ادامه دادن .

چاره ایی نبود باید کاری میکردن . وارد کوچه ایی شدند . از پیچ و خم چن کوچه گذشته و بدنبال راه فراری بودن تا از اون مهلکه جون سالم بدر برن که اگه گیر می افتادن حسابشون با کرام الکاتبین بود ! از شدت ترس ، اضطراب و خستگی خیس عرق شده و به هم دری وری میگفتن که این چه کار احمقانه ایی بود که کردن ؟!

شُرطه ها ول کن نبودن . از خم کوچه ی دیگری هم گذشتن . وقتی به انتهای کوچه رسیدن در کمال تعجب دیدن که کوچه بُن بسته ! فهمیدن که به آخر خط رسیدند . دست پاچه شده بودن که چه کار کنن ؟! به اطراف نگاه کردن . دیوار ها همه بلند و درهای منازل همه بسته . فریاد رسی نبود ! احمد از نا امیدی سرش رو به زیر انداخت و آماده تسلیم و سپردن خودش به خدای خودش شده بود . فهمید که نه تنها شهری ندارد که به آن بنازد بلکه در هفت آسمون یک بچه ستاره هم ندارد !!

هر دو ،در آخرت ناامیدی بودن که متوجه شدن در روی دریچه ی فاضلابی ایستاده اند ! فرصت رو غنیمت شمرده و تا رسیدن شرطه ها به مدخل کوچه ، اقدام به بلند کردن دریچه و رفتن در چاه فاضلاب کردن . بعد هم در فاضلاب را با زحمت زیاد سر جای خودش گذاشتن . درست مثل فیلم بینوایان و ژان وال ژان !!

از پله های نصب شده روی دیواره چاه پائین رفته و همانجا ایستادن . بوی گند و تند فاضلاب خفه کننده و تهوع آور بود . صدای شُر شُر آب و جیر و ویر موشها بگوش میرسید و تاریکی دهشتناکی حاکم . تنها نور متصاعد شده به پائین از دریچه ی فاضلاب بود . احمد و دوستش به وضوح میدیدن و میشنیدن که شُرطه ها روی دریچه ایستاه و به عربی میگویند : حسه اهنا ! یعنی همین حالا اینجا بودن !!!

مکث کردن و ماندن در آنجا امکان پذیر نبود . شُرطه ها آدامس شده و همانجا بیتوته کرده بودن ! چاره ایی نبود . دو دوست بخت برگشته ضمن پائین رفتن از بقیه پله ها در تاریکی ، به لبه ی باریکی که از آب فاضلاب فاصله داشت رسیدن . سپس اقدام به راه رفتن روی اون لبه ی باریک کرده به امید اینکه از دریچه ی دیگری بیرون بیان و سر سلامت به گور ببرن !!

خدا میداند چه مقدار راه طی طریق شد و چه لحظه های شومی بر آنها گذشت تا بالاخره به راه خروجی دریچه ی دیگری رسیدن . از پلکان فلزی آن با ترس و لرز بالا رفته و با زحمت زیاد دریچه آهنی آنرا بر داشته و بیرون آمدن . هوای آزاد از خفگی نجاتشان داد و روشنایی خیره کننده ، چشم آنها رو کور کرد .

خودشون رو تسلیم سرنوشت مختوم خود کرده و چندین نفس عمیق کشیدن . از گرد و خاکی که به حلقشان رفت به سرفه کردنهای شدیدی افتادن !!

هنوز چند لحظه ایی نگذشته بود که با کمال تعجب دیدن ، هوا بد جوری گرد و خاکی است . تاکسی ها و سواری ها اکثراْ پیکان و مردم به زبون خود اونا حرف میزنن .

به دروازه خزعلیه رسیده بودن !!!!

پ . ن :

دروازه خزعلیه یکی از مناطق قدیمی شهر اهواز است .

سفر سنگ !!!

yas5par — Wed, 02 Jul 2008 10:40:18 GMT

اواخر فروردین ماه بود که با عیلات متحده ! که عبارت بودن از زن داداش و ات و عیال ، با چماق و ات و عیال با گروهی از زن ذلیلان و حرافان بین المللی بقچه به زیر بغل ! جهت گردش نیم روزی ، خسته از تعطیلات نوروزی و مهمانان سمج همه چیز خوار ! با بچه های قد و نیم قد ونگ ونگی ، که در دوندگی گوی سبقت از همه ی قهرمانان دو صد متر ربوده بودن و آسایش دو گیتی را بر ما حرام کرده بودند ، راهی دشت و دمن شدیم .

طبق معمول و مرسوم اینگونه سفر های نا همگن ! در انتخاب محل بیتوته و اتراق دچار سر در گمی و اینجا خوبه نه ، اونجا خوبه نه ! شدیم تا بالاخره با پادرمیانی کدخدایان فامیل و زنهای علامه ! درخت بزرگ کُناری را که شاخه های سبزش به طاق آسمان میسائید و میوه های رنگارنگش چون چلچراغانی شب عروسی ، خنده ی نسیم و شوق پرواز مرغ دل را به همراه داشت ، را انتخاب و بساط اغذیه و تنقلات و ابزار آلات سور چرانی در کسری از ثانیه همچون دیوار های قلاع و پادگانهای نظامی ، چون برج و بارو ، گستره گردید .

وروجک ها ، چون پرندگان رها شده از قفس ، خنده ی مستانه شان آرامش و سکوت دشت و دمن را در هم نوردید و اصلا نمی فهمیدند که : پا بر سر بوته به خاری منیهید _ کانهم ز رخ خوب رویی رسته است ! یعنی چه ! بی محابا سبزه زار های خداوندی را با بازی های کودکانه خودشان ، دست خوش تاراج لگد مالی کرده بودند . فریاد های جگر خراش احمد بود که : حالا میفهمم چرا ،سرو چمان من چرا میل چمن نمیکند – همدم گل نمیشود یاد سمن نمیکند !

گفتگو ها و رد و قبول مذاکرات در باب دنیا گشتن بهتر از دنیا خوردن است و اصل مالکیت زمین های کشاورزی و حفظ و حراست از دست رنج کشت های آبی و دیم زارعین محترم و امر و نهی بچه ها و بزرگتر ها و اختلاف در اجرای یک تصمیم واحد ، شده بود مثل مسابقه طناب کشی که هر کس و گروهی از تجمع کنندگان به ( سی ) خود میکشیدند و معلوم بود که سرنوشت این مباحثات و گفتگوهای زنده چیزی جز کلاف سر در گمی برای همه نخواهد بود .

معلوم نشد که کدام یک از فامیل پدر آمرزیده ایی بود که پیشنهاد داد که رضا به بالای درخت کُنار برود تا از میوه های کنار بهره برداری شود ! رضا که انگار برای این مسائل سردرد داشت ، در دم با خیز بلندی از درخت بالا رفت تا در رساندن دسترنج طبیعت به کام جماعت کوچ کننده ، واسطه و سهم بسزایی داشته باشد .

احمد خیره و مبهوت به چابکی رضا و صلابت و شکوه درخت کُنار شده بود که چه مهربانانه رضا را در آغوش میگیرد ، اگر چه میداند که تا دقایقی دیگر بخش عمده میوه و ثمرش در کام مهمانانش خواهند رفت و از این بابت خم به ابروی مبارکش نمی آورد .

هوای مدهوش کننده بهاری و دشت سبز مملو از گلهای بابونه همراه با نسیم دلنواز ، قدرت مطلق پروردگار را در خلق تابلوهای بدیع و بی نظیر به منصه ی ظهور میرساند . احمد نگاه پر از حرفش را به بالا دوخته بود و شعاعهای طلایی نور آفتاب از لابلای برگهای سبز کُنار ، چون بلورهای ظریف و مهربانی به صورتش میریخت .

رضا با تکان دادن شاخه های درخت کُنار ، بارانی از ریزش میوه های رنگارنگ کُنار را آغازیدن نمود . فریاد هلهله شادی موجی از شوق و اشتیاق به همراه آورد .

با تکانهای متناوب ساقه ی درخت ، قلوه سنگ درشتی از لابلای شاخه های درخت کُنار رها و مستقیماً به روی استخوان دماغ احمد نشست !

در دم دنیا تیره و تار شد و خون مثل فواره از بینی احمد به بیرون جهید !

دم به دم از درد وحشی سنگ بر دل می زند

هــــر زمــــــــان درد دلی از سنگ پیدا میکند

پ . ن :

درخت های کُنار یا همان سدر در هنگام میوه دار بودن ، توسط افراد رهگذر ، مورد هجوم سنگ و پاره آجر و بعضی اشیاء دیگر قرار میگیرد و بعضا این اشیاء در بین شاخه های آن گیر کرده که بر اثر تکانهای شدید رها شده و به زمین می افتند .

پنیر خامه ایی !

yas5par — Tue, 24 Jun 2008 10:49:18 GMT

کل ممد در خساست و نظر تنگی زبان زد همه ی همکاران بود . نه پول قند چایی میداد و نه در تهیه ناشتایی همکاری میکرد . فقط و فقط در خوردن نان و مربا و آش و نیمرو ، زرنگ بود . مثل ببر گرسنه اول از همه شروع میکرد و آخر از همه دست میکشید . هر چه هم مستقیم و غیر مستقیم انگشت به چشمش میکردیم که لااقل دونگش را بدهد ، خودش را به گیج و منگی میزد و طوری وا نمود میکرد که انگار از دره پرت شده و هیچ چیز حالیش نمیشود . چایی خوردنش با آن لیوان بزرگ نکره هم تماشایی بود . هورت میکشید ، چه هورتی ! اگر همه با یکی دو حبه قند ، چائیشان را میخوردند ، کل ممد ما ، انگار میخواست مربای بالنگ درست کند که قندان را خالی میکرد . لابد توی دلش میگفت : مال مفت ، دل بی رحم !

آن روز صبح وقتی با پنج شش عدد پنیر خامه ایی آمد سر کار ، شلک از پلک همه پرید ! سابقه نداشت از این خرجها بکند . همه در دلمان متفق القول بودیم که بالاخره دم گرم و مسیحایی ما در او اثر خودش را کرده و انقلابی در او بوجود آمده و از این بابت در پوست خود نمی گنجیدیم . خر شاد شده بودیم !

کل ممد بر عکس هر روز خیلی کم صبحانه خورد و هی تعارف میکرد که نوش جانتان بفرمائید بخورید . احمد که لقمه بزرگی از پنیر خامه ایی و نان ، قاضی کرده بود که بخورد با لبخند گفت :

ای خدا این وصل را هجران مکن . همه ی همکاران زدند زیر خنده و تا آخرین لقمه را رفت و روب کردند !

بساط صبحانه را جمع و جور کرده بودیم . چیز بد قلقی در ذهن همه ی ما دور میزد و بالا و پائین میشد . دوست داشتیم از زبان خودش بفهمیم که چه اتفاق تاریخی رخ داده که کل ممد متحول شده است !

کل ممد در حالیکه لبخند معنا داری بما میزد گفت : چن وخت پیش از تعاونی محلمان چن تا پنیر خامه ایی برا ات و عیال خریده بودم ، هر روز امروز و فردا کردیم که بخوریم و موقعیت پیش نیومد !

امروز متوجه شدم تاریخ مصرف پنیر خامه ایی ها گذشته !!!!!!

پ . ن :

خواهر خوبم سفالینه . متاسفانه وبلاگ شما برای من باز نمیشود و من بابت این قضیه بسیار غمگین و دلتنگ شدم .

عمو اروند ارجمند و گرامی . همه ی پستهای جنابعالی را خونده و میخوانم . اما از موقعی که قالب وبتان را تغییر داده اید نمیتوانم برایتان کامنت بگذارم ! لطفا راهنمایی بفرمائید .

ببخشيد كجا بايد برم ؟!

yas5par — Fri, 20 Jun 2008 15:18:18 GMT

بالاخره بعد از اون همه انگ و فنگ ، به گمرگ سرو رسيديم . بعد از انجام مراحل قانوني و پرداخت خروجي و بازرس هاي معمول ، پس از ممهور شدن گذرنامه ها به مُهر خروج از كشور ، از راهرو باريكي عبور كرده و وارد خاك تركيه شدم . آنجا هم مراحل قانوي مشابه انجام شد و دو باره سوار اتوبوس شده و بطرف وان حركت كرديم .

جاده كم عرض و پُر از دست انداز بود ، در همان لحظات اول تنها چيزي كه توجه مرا به خود جلب كرد ديش هاي ماهواره آنهم به تعداد زياد در حياط خانه هاي روستائيان بود ! ايست و بازرسي هاي متعدد و رشوه گيري به جهت نديد كالاهاي داخل اتوبوس انگار پايان ناپذير بود .

بين راه در رستوراني نهاري خوردم كه نه اسمش را بلد بودم و نه مزه اش را فهميدم ! خوب آدم گرسنه سنگ هم ميخورد !

مسير بي آب و علف و كوهستاني و بدون هيچ جاذبه ايي برايم خسته كننده بود . خدا خدا ميكردم كه هر چه زودتر به مقصد برسم و به رويا هايم جامه ي عمل بپوشانم !

حدود يك ساعت به غروب آفتاب مانده بود كه به شهر وان وارد شديم . اتوبوس از چند خيابان رد شد و در منتها اليه گاراژ بزرگي پارك كرد و من پياده شدم . خسته و كوفته . تازه يادم آمد كه خوب ، حالا منكه زبان تركي بلد نيستم و آدرس جايي را ندارم ، ببخشيد كجا بايد برم !؟

همين مطلب را با راننده در ميان گذاشتم و او كه اوج نگراني را در چشمان من ديد ، دست كرد توي جيبش و يك كارت ويزيت هتل در آورد و بمن داد و گفت : سوار تاكسي نشو ، برو سر همين خيابان و پياده برو تا به رسي به فلان خيابون و فلان فلكه و فلان علامت و فلان هتل ! من فردا شب خودم ميام همين هتل اگه كاري داشتي من در خدمت هستم .

از راننده تشكر كردم و با سر و وضع ناهنجار ، آمدم سر همان خيابان كه گفته بود و شروع كردم به پياده روي . محو تماشا شده بودم ! از اجناس داخل مغازه ها و مردم در حال رفت و آمد و سر و وضع زنها و چه و چه !

اگر چه راننده گفته بود كه وان شهر مرزي و محروم كشور تركيه است و پيشنهاد كرد بمن كه از استامبول و آنكارا و شهرهاي معروف ديگر تركيه ديدن كنم ، اما براي من كه اولين بار بود آن مناظر !! را ميديدم غرق تعجب و حيرت شده بودم . ماشين هاي مدل بالا و اجناس لوكس درون مغازه ها و همه و همه برايم تماشايي و ديدني بودند .

سر هر چهار راه يك ماشين آبي رنگ پليس ايستاده بود و در كنار آن يك مرد و يك زن پليس با لباس يك شكل ، مجهز به اسلحه كمري و بيسم در كنار هم ايستاده و مراقب امنيت و ترافيك بودند .

فكر كنم خيابان اصلي شهر بود و مملو از جمعيت و من كه درون آنها گم شده بودم . نميدانم چقدر پياده گز كردم ! هوا داشت تاريك ميشد و چراغ ها يكي پس از ديگري در حال روشن شدن .

دلم بد جوري گرفته بود . احساس غربت و تنهايي آزارم ميداد . از اينكه نميتوانستم با كسي حرف بزنم و آدرس بپرسم بدتر حالم گرفته شده بود و بي هدف و غرق در افكار عجيب غريب خودم ، در حاليكه از گرسنگي و خستگي نايي در بدن نداشتم ، راه ميرفتم .

وان شهر كوچكي است كه تقريباً درون دره ايي قرار دارد و دور تا دور آن را كوه احاطه كرده است و اين مسئله در اولين ساعات ورود هر مسافري قابل ديدن است .

در عالم خودم بودم با حسي نگفتني و غم انگيز كه چرا بي برنامه و بدون همراه تن به اين مسافرت بي هدف داده ام ! حساب روزها و شب هاي رفته ، از روزي كه از شهر خودم حركت كرده بودم ، كاملاً از دستم خارج شده بود . از بس كه سوار اتوبوس ، ميني بوس و سواري شده و كرايه پرداخت كرده ، گيج و منگ شده بودم .

در همين احوالات نگفتني بودم كه ناگهان صداي انفجار مهيبي مرا در بُهتي عجيب فرو برد ! فكر كردم در نزديكي من بُمبي تركيد و من مُردم !و اين حالت كه من دارم عوالم بعد از مرگ است ! خشكم زد . زبانم مثل استخوان سفت و دهانم مثل زهر هلاهل تلخ شد .

تا چند ثانيه چشمانم سياهي ميرفت و ياراي راه رفتن نداشتم . باور نميكردم كه هنوز زنده هستم . خيلي ترسيده بودم .

وقتي به خودم آمدم ، از آن همه جمعيت اثري نبود و آن چند نفر زن و مرد باقيمانده با سرعت در حال رفتن بودند . با هزار ادا و اصول و زبان ناشنوايان از چند نفر سوال كردم كه اين صداي چي بود ؟!

متوجه شدم كه توپ افطار شليك شده ! شهر كوهستاني بود و صدا با پژواك بلندي انعكاس ميافت . شهر از جمعيت به يكباره خالي شد .

حساب روزها و شبها از دستم خارج شده بود . مسلمين وان شديداً به اعتقادات مذهبي پايبند و عشق ميورزيدند !

روز اول ماه مبارك رمضان بود !

پ . ن :

يكروز و نيم بيشتر نتوانستم بمانم ، چون همه جا تعطيل و غذاي گرم به هيچ عنوان پيدا نميشد . دست از پا درازتر برگشتم به ولايت !

مگه كشور قحطه ؟

yas5par — Sun, 15 Jun 2008 22:56:18 GMT

پيش خودم حساب كردم ، حالا كه نشد برم عشق آباد ، مگه كشور قحطي اومده ؟ خوب ميرم مثلا نخجوان يا باكو ! چي ميدونم ارمنستان و يا تركيه . بخاطر همين بود كه گفتم برم تبريز كه از اونجا برم يه طرفي .

اتوبوس از ساري اومده بود تهران و از تهران حركت كرد به طرف تبريز . صبح زود روز بعد ، رسيدم تبريز . زوارم در رفته بود از بس از اين اتوبوس به اون اتوبوس سوار شده بودم و حساب روزا و شبها و روزهاي مرخصيم هم از دستم در رفته بود .

با وجوديكه اولين بار بود كه وارد شهر تبريز ، اين شهر زيبا شده بودم اما همه ي هم و غم خودم رو گذاشته بودم برا رفتن به خارج ! مثل اسب چاپار چهار نعل ميدويدم و گاهي هم يورتمه ميرفتم . زمان داشت از دستم ميرفت .

همه ي شهرهايي كه مد نظر داشتم بروم ، ويزا ميخواستن و گرفتن ويزا هم چند روزي طول ميكشيد و من فرصت كافي نداشتم . بالاخره با راهنمايي يكي از آژانس هاي مسافرتي ، تصميم گرفتم به تركيه بروم كه ويزا نميخواست . گفتم : باشه ميرم ( وان ) ! وان تركيه نه وان حمام !

متاسفانه از تبريز نميشد رفت اونجا و مجبور بودم دو باره سوار ماشين بشم و برم اروميه و از اونجا برم وان . چاره ايي نبود ، از درياچه ي زيباي اروميه با اون صف عريض و طويل انواع و اقسام ماشين ها بخاطر رفتن به روي شناور و رد شدن از قسمت جاده در حال احداث روي درياچه ، كلي وقت و زمان رو از دست دادم تا رسيدم اروميه . شهر سيب هاي سرخ و نقل هاي بيد مشكي !

از ترمينال اروميه بليط وان ، براي فردا صبح ساعت هشت و سي دقيقه ( رفت و برگشت ) تهيه كردم و شب رو در اروميه در مسافرخانه ايي سپري كردم و صبح زود دو باره مراسم آماده شدن براي رفتن به خارج را انجام دادم و رفتم ترمينال كه برم خارج !

قبل از ساعت هشت صبح اونجا بودم ! ساعت هشت و نيم شد اما هيچ خبري از اتوبوس مذكور نبود ! دم و دقيقه ميرفتم و از متصدي اونجا سوال ميكردم و هر بار با يه عذرخواهي مختصر و گفتن جمله ي (آلان مياد) قضيه ماست مالي ميشد !

شد نُه ، نُه و نيم ، ده و ده نيم ! داشتم منفجر ميشدم و كلافه كه اينهمه تاخير برا چي آخه ؟ باخره قاليچه ي حضرت سليمان تشريف اورد . اتوبوسي زوار در رفته ، مملو از صندلي پلاستيكي و خرما و چاي و ظروف يكبار مصرف و هزار جور خرت و پرت با چن مسافر ترك ! بيشتر صندلي هاي داخل اتوبوس انباشته شده بود از كارتن هاي بسته بندي شده كه معلوم نبود چي دارن ميبرن ؟

اتوبوس از مسافر خالي بود و بجز من و يكي دو مسافر ديگه و اون چن نفر ترك ، كس ديگه ايي نبود ! صندلي ها و صندوقهاي اتوبوس تا خرخره پُر شده بودن از اجناسي كه خدمتتان عرض كردم !

توي راه كلي معطل شديم براي خريد گوشت گوسفند و ميوه و تره بار برا اون چن نفر ترك و زدن گازوئيل ! دم و دقيقه مثل اتوبوس خط واحد سر هر پيچ و دكه و مغازه ايي ، توقف داشتيم و هي پياده ميشدن و هي خريد ميكردن . صد رحمت به گرسنگان و قحطحي زدگان بيافرا ! اونقدر هم وراجي ميكردن كه من داشتم از شدت حرص خوردن ، ميمردم .

به خودم گفتم : بفرما احمد آقا ، بفرما برو خارج ! بفرما تو رو خدا ، تعارف نكن !

( هنوز ادامه داره ) !

ميرم يه خارج ديگه !

yas5par — Thu, 12 Jun 2008 19:52:18 GMT

پونصد تومن به پيرمرد و پير زن حمومي دادم و عين باد سرسر از حموم زدم بيرون . تو همون يه خيابون باجگيران ، تا چشم كار ميكرد تريلر كانتينردار صف بسته بودن و منتظر خروج از مرز ! از يكي از راننده هاي تريلر سوال كردم : جناب ، تو اين كانتينر ها چي هست ؟ گفت : از شير مرغ بگير تا جون آدميزاد !! بش گفتم : عزيز تو هم ديوارتر از كوتاه من نديدي ؟!

خوب او ضرب المثل رو چپكي گفت و منم مثل خودش گفتم ! معلوم شد محصولات صادراتي كشور هستند كه منتظرن مراحل قانوني خروج از گمرك انجام بشه .

رفتم هتل كذايي و خوابيدم . صبح زود بيدار شدم و مراسم صرف صبحانه و آماده شدن براي خارج رفتن رو انجام دادم . بعد بطرف گمرك مرز كه در چن صد متري همون هتل كه محل اقامتم بود رفتم . سرباز مسلحي بيرون از محوطه ي گمرك داشت قدم ميزد . به او گفتم : سركار ببخشيد ، ميخام برم عشق آباد ! گفت : برو داخل و از رئيس گمرك بپرس .از دروازه گمرك رد شدم و وارد دفتر نسبتاً بزرگي كه تعداد زيادي كارمند زن و مرد در حال انجام كار بودن شدم . سراغ رئيس رو گرفتم و نشونم دادن . رفتم پيش او و درخواستم رو گفتم . خيلي تعجب كرد ، من اينو از نگاهش فهميدم ! از من پرسيد : گذرنامه داريد ؟ گفتم بله و اونو نشون دادم . پرسيد : ويزا چي ؟ داريد ؟! گفتم : ويزا نه ، ندارم ! گفت : پس نميشه بريد ! گفتم : برا چي ؟ من اين همه راه اومدم تا رسيدم اينجا . به من گفته بودن كه ويزا نميخاد . گفت : اشتباه به عرضتون رسوندن ( البته به كنايه اينو گفت ! ) گفتم : ويزا برا چي آخه ؟! گفت : دولت كشور تركمنستان اينجوري خواسته . گفتم : حالا نميشه من با يكي از اين تريلر ها برم ؟! احساس كردم دارم زياده روي ميكنم و الانه كه آقاي رئيس فكر كنه كه من يه فراري خطرناك هستم و دارم التماس ميكنم . نگاهم كرد و با تندي گفت : نه آقا جان نميشه ، بفرمائيد وقت ما رو نگيريد . برگرديد مشهد ، بريد كنسولگري تركمنستان ، ويزا بگير بعد بيائيد و برويد خارج از كشور ! مگه حليمه ؟!

دست از پا دراز تر از گمرك اومدم بيرون و دوباره با پرايد برگشتم قوچان ! صد بار ديگه قبض روح شدم تا پام رسيد به زمين !

ظهر شده بود كه رسيدم قوچان . با لب و لوچه آويزون يه( فس فوت ) خوردم و رفتم جاده كمربندي كه ميرفت بطرف گرگان و ساري ! آخه فكر كردم اگه برگردم مشهد و بخام ويزا بگيرم و معطل بشم ، ديگه وقتي برام نمي مونه كه داشت روزهاي مرخصيم به سرعت تموم ميشد .برا همين بود كه گفتم : ولش كن ، ميرم يه خارج ديگه !

كلي سر جاده ايستادم تا يه اتوبوس اومد كه ميرفت گرگان . پُر مسافر بود و تنها جايي كه داشت رو بوفه بود ! اسمش تنم رو ميلرزونه ! همون صندلي آخر اتوبوس رو ميگم . اولاً باريك باريك بود و جاي نشستن آدميزاد نبود ! با اين حال چهارنفر كيپ هم نشسته بودن . من شدم پنجمين نفر ! جاي نفس كشيدن نبود . اتوبوس داشت از شهر خارج ميشد كه يه مسافر ديگه هم سوار شد . راننده در عقب اتوبوس رو باز كرد و نفر ششم با يه صندوق انگور اومد بالا ! با زحمت زياد صندوق انگور رو جلو پاش جا داد ! گل بود به چمن هم آراسته شد .

دمار از روزگارم در اومد تا رسيدم گرگان . بارون تندي در حال بارش بود . تو ترمينال گرگان شانس اوردم كه في الفور يه اتوبوس در حال حركت به طرف ساري بود . سوار شدم و رفتم ساري و از اونجا بليط گرفتم برا تبريز ! فكر كردم كه از ساري مستقيم به تبريز ميره اما نصف شب در حاليكه از گردن درد و پادرد داشتم ميمردم ، با صداي همهمه ي شاگرد راننده و مسافرا از تو چرت پريدم و ديدم رسيديم تهران !

( بخدا ، ادامه داره ) !

گفتم بايد بروم و رفتم !

yas5par — Tue, 10 Jun 2008 16:29:18 GMT

فكر كنم پارسال بود كه تصميم گرفتم ، يعني يه سفر خارج برم ! با يكي از دوستاي مورد وثوقم مطرح كردم و اونم گفت : احمد ، اگه ميخاي بري هند ! من بات ميام ! گفتم : من ميخوام برم يكي از اين كشوراي تازه استقلال يافته كه هم نزديكي فرهنگي داريم و هم هزينه ي زيادي صرف نميشه !

با هزار دنگ و فنگ راضي شد . گفت من يه كار تعميراتي تو خونه دارم ، چن روز ديگه تموم ميشه بعد خبرت ميكنم . آقا ما چن روز مونديم و ديدم از اين رفيق ما خبري نشد . مجبور شدم خودم رفتم در خونشون ! اومد دم در و گفت : شرمنده ، فرصت نشد كه زنگ بزنم و اله و بله و شروع كرد به صغرا كبرا چيدن . بش گفتم : حالا چي ؟! مياي يا نه ؟ گفت : يه چن روز ديگه صبر كن ! بش گفتم : جان مادرت اگه نمياي منو معطل خودت نكن ! من بايد برم !

يه خارج تندي منو گرفته بود که نگو و نپرس !

آقا يه هفته گذشته بود که اومد و گفت : احمد بخدا يه نذري دارم بايد ادا كنم ! صبر كن برم مشهد و بيام بعد با هم ميريم !

حالا من نميخام وقت شما رو بگيرم و لاتعالات ببافم . از اول ماه تا نزديكي هاي آخر ماه ، من ساده رو سر دوند و هي امروز و فردا كرد و آخر سر هم نيومد ! بالاخره من مجبور شدم تنهايي ساكمو بزنم زير بغل و راه بيفتم .

از ولايت خودمون رفتم تهران و از تهران رفتم مشهد مقدس . ای قربون امام رضا بشم . خراسان با اون خاک متبرکش ، اماکن مذهبی و تفریحی زیادی داره که خودتون بهتر از من میدونید . یه پير پسر هم داره که من بش خیلی ارادت دارم . راستی شما اونو میشناسید ؟!

من تصميم گرفته بودم برم ترکمنستان و پایتختش ( عشق آباد ) ! هيچ اطلاعي از اونجا نداشتم ، فقط يكي از دوستا نمي دونم رفته بود يا لاف ميزد كه رفته ! گفته بود، ويزا نميخاد !

از مشهد رفتم قوچان و از قوچان رفتم ( مرز باج گيران ) ! خدا نصيب گرگ بيابون هم نكنه ! از قوچان با يه پرايد رفتم مرز ! صد بار قبض روح شدم از بس كه راننده سر پيچ و خم هاي جاده و گردنه ها با سرعت وحشتناكي رانندگي ميكرد .

دم غروب بود كه رسيدم سر مرز . به راننده گفتم : منو دم يه هتلي ، مسافرخونه ايي ، چيزي پياده كن ! يه نگاه عاقل اندر سفيه بمن كرد و گفت : آ جان، اينجا فگد يه مسافرخونه بيشتر نداره ! منو دم در همون مسافرخونه پياده كرد . از پله ها رفتم بالا و وارد مسافرخونه شدم . هيچ كس نبود ! توي سرسرا يه تلويزيون روشن بود كه برنامه تركي پخش ميكرد . پنكه ي سقفي روشن و سالن نيمه تاريك بود .

شروع كردم به داد و فرياد كه : كسي اينجا نيست ؟ آقاي مدير هتل ! آقای رئیس هتل ؟! هیچ کس نبود ! كمي هم از اينكه تنها بودم و هوا گرگ و ميش شده بود و زبان تركي هم بلد نبودم ، ترسيده بودم !!

بعد از چند دقيقه كه هي داد و فرياد كردم ، ديدم از آخر راهرو مسافرخونه ، يه پسر جووني اومد و شروع كرد به تركي با من حرف زدن ! بش گفتم : آقا جان فارسي حرف بزن ببينم چي ميگي ؟ گفت : فارسي سن ؟ گفتم : چي ميدونم سن فارسي چقدره ؟ گفت : بابا ، فارس هستي ؟ گفتم : بله .

بعدا فهميدم كه تعجب و حيرتش بابت اين بوده كه اولاً اون موقع از سال فصل مسافرت نبوده ، اونم يه نفر و اونم بدون ويزا !! اي بخت نامراد ! گفتم : يه اتاق ميخوام تا صبح كه برم خارج ! گفت : همه ي اتاقا خاليند ! هر جا ميخواي استراحت كن ! رفتم تو يه اتاقي كه بزرگ بود و سه تا تخت داشت و كمي از بقيه تميز تر بود . ساكم رو گذاشتم و اومدم پيش رفيقمون ! گفتم : خسته هستم و ميخام يه دوش بگيرم ! حموم كجا است ؟ گفت : اينجا حموم نداريم ! تو خيابون روبرو يه حموم هست اگه ميخاي بري حموم ، برو اونجا !

لباسمو ور داشتم و رفتم حموم . مسلمون نبينه و كافر نشنوه ! نه بيرونش مثل حموم بود و نه داخلش ! با ترس و لرز رفتم داخل ، يه پيرمرد و يه پيرزن ، تو ورودی حمام نشسته بودن ! صداي شُرشُر آب بگوش ميومد و بخار آب همه جا رو گرفته بود . آب دهانم رو قورت دادم و در حالي كه تنم از ترس ميلرزيد با لحني كه التماس تو اون لبریز شده بود ، گفتم : ببخشيد ، ميخام يه دوش بگيرم ! نفهميدم چي گفتن ، ولي از اشاره دستشون فهميدم كه اذن دخول دادن !

رفتم توي يه نمره ! در آهني زنگ زده رو با زور باز كردم و با يه صداي جيق بلند باز شد . لوله های آب سرد و گرم همه آهني ، رو كار و زنگ زده بودن و آب از سرشير ها قديمي و فرسوده مثل فواره بيرون ميريخت . با كيسه هاي پلاستيكي و نخ و سیم ! اونا رو بسته بودن ، اما باز نتونسته بودن جلوي ريزش آب رو بگيرن .

كف و سقف و ديواره هاي حمام سيماني و سياه بود . يه لامپ كم نور از توي سقف آويزان و روشن بود !

( ادامه دارد )

قسمت سيوم !

yas5par — Sat, 07 Jun 2008 16:16:38 GMT

جونم واستون بگه ما شده بوديم عين يك لال متفكر ! خشكمون زده بود . دو تايي به هم نگاه ميكرديم و مي گفتيم : خدايا اين كيه كه نه جلو مياد و نه فرار ميكنه ! خدائيش ما هم ترسيده بوديم .

بعد از چن لحظه ، موتور سوار ، شال دور صورتش رو باز كرد و عينكش رو از رو چشاش ورداشت و ما در كمال ناباوري و تعجب ديديم كه رفيق خودمونه !

ساكامون رو پرت كرديم رو زمين و همديگه رو بغل زديم و شروع كرديم همديگه رو ماچ كردن . انگار دنيا رو به ما دادن .

دوستمون گفت : فكر كردم تو بيابون دچار توهم و كابوس شدم و اصلاً فكر نميكردم كه شما رو تو اون ساعت و اون لحظه و با اون هيبت و قيافه ، اونجا ببينم كه مرخصي گرفته بودم و داشتم ميومدم اهواز .

بعد يكي يكي ما را سوار ترك موتورش كرد و تا روستاي محل خدمتش كه اسمش گندم ريز بود ، برد .

تو خائيز و بنيون هم كه بوديم ، مثل سرخپوستا ، خوراكمون شده بود خوراك لوبيا چيتي ! هر دفعه كه ميوميديم بوشهر يا برازجان دو سه تا كارتون كنسرو لوبيا و خاويار بادمجان ميگرفتيم و با نون تيري كه خود محلي ها درست ميكردن ، ميزديم تو رگ و چقدر هم مزه ميداد .

شبهاي مهتابيش هنوز يادمه ! انگار روز روشن بود . با آقاي ناري معلم روستا ، ميرزا حسين كه سر دسته كلموكا بود ، كاووس كه فايز ميخوند ، شاه غلام كه يه ماديون خيلي خوشگل و ناز داشت و حسرت سوار شدن به اون تو دلم موند !! ، سيد جعفر كه تكيه كلامش ( كاكا جاني) بود و مرتب برامون قليون چاق ميكرد ، ماشو كه ني انبون خوبي ميزد و ريپو ريپو ، دنيايي داشتيم .

يه روز هم از صبح زود با دوستا رفتيم تنگ كيسي كه خيلي با صفا بود . تو دل كوه !

تو باغاي ميوه شاخه درختان پرتقال از بس ميوه ميگرفت ، خود بخود مي شكست . يه چشمه ي آب داشت كه از تو كوه ميرخت پائين و پُره ماهي بود . جل الخالق !

من هيچوقت نتونستم ، حتي يه لحظه ، مهرباني ها و محبت و صداقت و سادگي و بي آلايشي مردم اونجا رو فراموش كنم .

بيش از يكماه اونجا مونديم !

پ . ن :

سفر نامه ادامه داره ، اما يه جاي ديگه .

اگر همراه هستيد ادامه بدم .

سفرنامه ی احمد ( پارت 2 )

yas5par — Wed, 04 Jun 2008 23:39:18 GMT

(آره داشتم براتون میگفتم که ساک هامون رو بغل کردیم و از خونه ی نا برادری دوستمون مثل شصت تیر زدیم بیرون ) !

سر خیابون که رسیدیم ، بین ما سر همین قضیه ، بگو مگو شد و اون رفیق ما که هی میگفت مشکلی نیست و من با برادرم ! ندارم از ما قهر کرد و با ما نیومد . بش گفتیم : ک.... لقت نیا . بدرک اسفل السافلین !

دو نفری به آدرسی که اون دوستمون بما داده بود ، رفتیم . بین بوشهر و برازجان یه روستایی بود به اسم ( عیسوند ) . قرار بود هر وقت خواستیم بریم پیش این رفیقمون ، اول بریم عیسوند و خودمون رو به دوستاش که معلم روستا بودن معرفی کنیم تا اونا ترتیب رفتن ما رو پیش اون ، بدن . ما هم همین کار رو کردیم و رفتیم اونجا .

معلما ، ما رو تحویل گرفتن و پذیرایی کردن . بعد از اینکه خستگی راه از تنم بدر شد ، خواستیم رفع زحمت کنیم ! اما با کمال تعجب دیدیم که هیچ روی خوشی بما نشون ندادن و با اشاره ی دست ، کوره راهی خارج از روستا رو نشونمون دادن و گفتن از این راه برید میرسید به رفیقتون !!!

خیلی تعجب کردیم که نه به تحویل گرفتنشون و نه به آدرس دادنشون ! چاره ایی نبود باید میرفتیم . اصلا نمیدونستیم که با چی باید بریم اونجا و فاصله چقدر راهه ! و وسیله ایی هست یا نه !

بعدا فهمیدیم که چن روز قبل ، دوست ما با معلما سر موضوعی با هم اوقات تلخی داشتن و از هم دلخور شدن ! اونا هم دق دلیشون رو سر ما خالی کردن ! و گرنه باید ما رو تا اونجا با وسیله ایی میفرستادن !

از ده زدیم بیرون و راه مالرو رو خارج از روستا رو پیش گرفتیم و تو صحرای رملی ( ماسه ایی ) لمیزرع که پُر بود از انواع و اقسام پشه ! پیاده گز میکردیم ! پاهامون تو ماسه فرو میرفت و تو کفشامون پُر شده بود ماسه و چون هوا خیلی گرم بود عرق کرده و بد جوری پاهامون سوزش پیدا کرده بودن . ناچار مثل فیلم های وسترن آمریکایی ، کفشا رو از پا در اوردیم و پابرهنه در حالیکه بند دو تا کفش هامون رو بهم گره زده بودیم ، به گردن انداختیم . پیراهنهامون رو هم در اورده و مثل کفتر بازا دور سرمون تاب میدادیم تا از شر نیش پشه ها در امون باشیم . با یه وضعیت فلاکت باری داشتیم توی راه ماسه ایی طی طریق میکردیم !

هیچ احدالناسی هم پیدا نبود که ازش سوال میکردیم که بابا ( خائیز ) کجا است ؟ ( بنیون ) کجا است ؟ نه آبی ، نه آبادانی ، نه گلبانگ مسلمانی ! چشمتون روز بد نبینه ، توی راه ، سر همین راه مالرو مُصیبت ، یه مار زرد رنگ بزرگی چمبره زده و نشسته بود و اگه یه کمی دیرتر دیده بودیمش فکر کنم الان با اجدا طاهرینم نشسته بودم و یه قل دو قل بازی میکردم ! الحمدالله بخیر گذشت و از مهلکه جون سالم بدر بردیم .

نمیدونم چقدر راه رفتیم و چقدر زمان گذشته بود ! با اون هیبت ! لخت ! کفشها به گردن ! پاچه شلوار تا زانو زده بالا ! خیس عرق ! لب ها از شدت تشنگی مثل زمین کویر ، ترک خورده ! موها ژولی پولی ! صورتا برافروخته و کباب شده و خلاصه یه وضع عجیب غریبی پیدا کرده بودیم ، عین غول چراغ جادوی علاالدین ، منتها دو نفر تو وسط بیابون شنی !!

راه ماسه ایی سر بالا بود و ما با زحمت مضاعف راه میرفتیم . این رفیق همراه من گفت : احمد ، من دیگه نمیتونم راه برم ، خسته شدم ، بیا تا زوده و شب نشده برگردیم ! بابا مارکوپلو هم اینطوری سفر نکرده که ما داریم سفر میکنیم . بش گفتم : همین سر بالایی رو بریم تا بالا ، اگه روستایی ، دهی ، درختی ندیدیم و راه ادامه داشت برمیگردیم !

قبول کرد و سر بالای رو تا آخر رفتیم .

ادامه راه سرازیر بود . در بالا ترین نقطه راه و مشرف به هر دو طرف راه رسیده بودیم و به دو طرف نگاه کردیم . نه جنی و نه انسی ! نه راه پیش داشتیم و نه راه پس ! مونده بودیم معطل که چکنیم ؟!

توی همین حیز و بیض بود که از انتهای راه سرازیری که قرار بود بریم، از دور صدای ناله ی موتوری به آرامی به گوشمان رسید !

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

که ز انفاس خوشش بوی کسي ميآید

از خستگی و تشنگی مثل آدمای در حال اهتزار و در شرف موت شده بودیم . وسط راه و توی ماسه ها داغ نشسته و ولو شده بودیم . کمی که موتور سوار جلوتر آمد و ما باورمان شد که توهم نیست ، از جا بلند شدیم . من به دوستم گفتم : ساکت رو به دست راست بگیر و منم ساکم را به دست چپ میگیرم ، بعد دست همدیگه رو میگیرم و راه رو میبندیم . وقتی این موتور سوار به نزدیک ما رسید مجبوره به ایسته ! بعدا اول ازش خواهش میکنیم که ما رو ببره تا ( بنیون ) اگه برد فبهل المراد ! اما اگه بدقلقلی در اورد و خواست فرار کنه با ساکامون میزنیم تو سرش تا بیفته زمین ! بعد دست و پاشو میبندیم و موتورش رو سوار میشم و در میریم ! رفیقم قبول کرد و ما آماده شدیم که نقشه ی خودمون رو عملی کنیم !

موتور سوار در حالیکه عینک مخصوص موتور سواری زده بود که پشه به چش و چارش نره و با یه شال سر و صورتش رو پوشونده بود در حالیکه پاهاش رو به زمین زده بود و دائما داشت گاز میداد در فاصله یک متری از ما ایستاد . بنظر میرسیدازتعجب شاخ در اورده و خشکش زده بود ! هیچ حرکتی نمیکرد ، ایستاده بود و داشت بر و بر ما رو نگاه میکرد !

(ادامه دارد )

بدون شرح !

yas5par — Mon, 02 Jun 2008 15:34:18 GMT

مطلب زیر ادامه سفر نامه نیست !شاید هم باشد !

------------------------------

پیش از آنکه واپسین نفس را بر آرم

پیش از آنکه پرده فرو افتد

پیش از پژمُردن آخرین گل

بر آنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

بر آنم که باشم .

در این جهان ظلمانی

در این روزگار سرشار از فجایع

در این دنیای پُر از کینه

نزد کسانی که نیازمند منند

نزد کسانی که نیازمند ایشانم

کسانی که ستایش انگیزند

تا دریابم

شگفتی کنم

باز شناسم

کم

که میتوانم باشم

که می خواهم باشم

تا روزها بی ثمر نمانند

ساعتها جان یابند

لحظه ها گرانبار شوند

هنگامیکه میخندم

هنگامیکه میگریم

هنگامیکه لب فرو میبندم .

در سفرم به سوی تو ، به سوی خود ، به سوی خدا

که راهی است ناشناخته

پُر خار

ناهموار

راهی که باری در آن گام می گذارم

که قدم نهاده ام و سر باز گشت ندارم

بی آنکه دیده باشم شکوفایی گُلها را

بی آنکه شنیده باشم خروش رودها را

بی آنکه به شگفت در آیم از زیبایی حیات .

اکنون مرگ می تواند فراز آید

اکنون می توانم به راه افتم

اکنون می توانم بگویم که زندگی کرده ام .

( احمد شاملو )